ځان ته ګوښي کينم او مخ پټ کړم ډيره وژاړم/
ته څنګه يې ياره مسافره راته و وايه
زما د ټول عمر ژاړانده سترګی/
ستا د یوی اوښکی بدل نلري
زمــــــا لیوانــــــــي میـــــنــــــې
موږ لکه اوښکې یوستومان تصویرپه لپوکې وړو *
په چامین یو دجانان تصویر په لپوکې وړو
ستا لا ځوابه حسن,,
زما دزړه په دښته,,
دمینې ډېره پانګونه کړې
په شعر اونثر کې خپلې ټولنې اونړېوالو ته دیو شاعر اولیکوال په صفت ځان ورپېژندل اسان کار نه دی ،خوهغه څه چې خپلې ټولنې او نړېوالې جامعې ته شاعر
که غواړئ چې د شاعر د زړه رباب وترنګوئ نو پستې خبرې ورسره وکړئ
وایه زمـــــا دځوانۍ ښکلی خوب دې چېرته یوړو >>
زما دسترګوتښتېــــــــــدلی خوب دې چېرته یوړو
»»پورتنې غزل د سبیل روښان په غږ کی اوریدلې شی
کلک خلک یوچې لا دژوند مزي غړو،له دریو ورځوراهیسې چې مړۍ خوړولو ته کېښنم له دوه دریو ګولووروسته مې سلګۍ شي ،یودم مې دوی سترګې ته ودارېږي
چې له حيادې اننګـــــــو ته دګل كډه راغـلــــــــــــــــــه * دعقـل كلي ته مې هـــــــم دغزل ګـــــډه راغلــــــــــــــــه
مــورې چې به تا غیږه کې واخیستم * ماوې که دونیـــاغیږه کې واخیستم
هغه واړوکی ماشـــــــــــــــــــــــــــــــــــوم * په موریــــــــې دومــــــــــــــــــــــــره ګران دی
مادتنکۍ ځـــــوانـــــۍ پـــــه تاندو شیبوخاورې خوړې ــــ
ستاپه ځوانۍ چې خواره بنګ و زه خوارۍ پـــسي تـــلم