سترګی می تا ته تورولې * چی ته رانغلې په سالو یئ پاکه ومه

یار می کفن ته سرف غوټې ورکړې * مجبوره ده يار نښانه پريښوده

په ډاډه زړګي راځه وېرېږه مه * یار دیارپښتنه کړي شرمیږه مه

ځان ته ګوښي کينم او مخ پټ کړم ډيره وژاړم/ ته څنګه يې ياره مسافره راته و وايه

مادرته وويل چي مينه مکړه / اوس به ګيلې د مينتوبه نکړې

زما د ټول عمر ژاړانده سترګی/ ستا د یوی اوښکی بدل نلري

زمــــــا لیوانــــــــي میـــــنــــــې

موږ لکه اوښکې یوستومان تصویرپه لپوکې وړو * په چامین یو دجانان تصویر په لپوکې وړو

ستا لا ځوابه حسن,, زما دزړه په دښته,, دمینې ډېره پانګونه کړې

په شعر اونثر کې خپلې ټولنې اونړېوالو ته دیو شاعر اولیکوال په صفت ځان ورپېژندل اسان کار نه دی ،خوهغه څه چې خپلې ټولنې او نړېوالې جامعې ته شاعر

که غواړئ چې د شاعر د زړه رباب وترنګوئ نو پستې خبرې ورسره وکړئ

وایه زمـــــا دځوانۍ ښکلی خوب دې چېرته یوړو >> زما دسترګوتښتېــــــــــدلی خوب دې چېرته یوړو »»پورتنې غزل د سبیل روښان په غږ کی اوریدلې شی

کلک خلک یوچې لا دژوند مزي غړو،له دریو ورځوراهیسې چې مړۍ خوړولو ته کېښنم له دوه دریو ګولووروسته مې سلګۍ شي ،یودم مې دوی سترګې ته ودارېږي